این سبک صعود به جز در مواقع خاص و دارا بودن آمادگی فنی و روحی تو صیه نمی شود ولی در حال حاضر در زمره یکی از روشهای صعود محسوب می شود که اکثرآ موفقیتهای بزرگی را به ارمغان می آورد.
در تاریخ ۱۷مهر ماه ۱۳۹۰ به اتفاق همنوردم علی یوسفی از گزنه به طرف بالا حرکت کردیم بارها بسیار سنگین بود و هوا نامناسب ساعت ۱۲ظهر در چشمه پهن کوه اطراق کردیم تا از چشمه هم بهره مند شویم۱۸/۷/۹۰پس از جمع آوری چادر به طرف تلخ رود حرکت کردیم در کف دره با تغییرات زیاد مواجه شدیم . بعلت سیل در تیرماه سالجاری مسیر بالا رفتن را سیل عوض نموده که با تغییر مسیر حرکت به طرف دو راهی اول دره یخار طی مسیر می نماییم . با تلاش زیاد روی سنگهای غلتان ساعت ۵ بعدازظهربه سکو سر دو راهی می رسیم . پس از جمع آوری کوله حمله و صرف شام به استرحت پرداختیم .۱۹/۷/۹۰ ساعت۳شب بیدار شدیم و پس از انجام کارهای معمول و پوشیدن لباسها در ساعت ۴ با تروارس روی یخچال به طرف دهلیز می رویم برف پودر داخل قیف بصورت بهمن روی شیب زیر دهلیز ریخته که ما تقریبا ۱ ساعت درگیر عبور از روی آن بودیم.آفتاب در ساعت ۶/۳۰ طلوع کرده بود که ما وارد دهلیز شدیم بعلت سردی هوا ما از طناب و حمایت های میانی استفاده نکردیم شیب داخل دهلیز بین ۷۰ تا ۸۰ درجه می رسید با تلاش چند ساعته این قسمت ۶۰۰ متری را در ساعت ۱۱/۳۰ دقیقه به اتمام رساندیم. در بالای دهلیز مسیر دو راهی می شود که ما پشت سوزنی این دو راهی به استراحت پرد اختیم. ارتفاع با ساعت های بارومتریک ما ۵۰۵۰ متر را نشان می داد . از این قسمت تا قله را با دو ونیم ساعت زمان طی نمودیم.سپس راهی بارگاه سوم دماوند در یال جنوبی شدیم که ساعت ۷ بعداز ظهر به آنجا رسیدیم و تا فردا استراحت نمودیم . ۲۰/۷/۹۰ به طرف گوسفند سرا احسانی حرکت کردیم و با آمدن مصطفی لاریجانی به رینه و آبگرم رفتیم .جای تمام عزیزان همنورد در این برنامه خالی.